EDU SMART CITY

EDU SMART CITY – miasto, w którym uczy się sztuczna inteligencja

EDU SMART CITY to nasze edukacyjne inteligentne miasto, budowane z zestawów ZMROBO na matach 3000 × 2000 mm. Każda dzielnica to osobne laboratorium ucieleśnionej sztucznej inteligencji (embodied AI): roboty widzą świat przez kamery i czujniki, uczą się na danych zebranych przez uczniów lub studentów i działają w fizycznej przestrzeni. Dzielnice można budować i programować osobno, na pojedynczych zajęciach, albo połączyć w jedno miasto, w którym roboty komunikują się ze sobą i z infrastrukturą.

Dzielnica Transportu.

Autonomiczne pojazdy ruszają ze startu, rozpoznają pola znaków AI, sygnalizację na skrzyżowaniu i przejście dla pieszych, pokonują rondo, zatrzymują się na przystanku, parkują na miejscach P1/P2 i zjeżdżają do stacji ładowania. Uczniowie i studenci zbierają zdjęcia znaków, trenują model rozpoznawania obrazu i sprawdzają, jak zachowuje się pojazd, gdy model się pomyli.

Dzielnica Logistyki.

Robot odbiera zlecenie z karty zadania, pobiera przesyłkę z pola przyjęć, a skaner AI rozpoznaje jej kolor i kształt. Na tej podstawie robot wybiera strefę sortowania i rampę wysyłkową. To model zautomatyzowanego magazynu, w którym klasyfikacja obrazu łączy się z planowaniem trasy i zarządzaniem ładowaniem robotów.

Dzielnica Energii.

Stacja pogody i karty pogody (słońce, wiatr, noc) dostarczają danych, na podstawie których miasto steruje turbinami wiatrowymi, panelami PV, latarniami, magazynem energii i zasilaniem domów. Na zajęciach powstają reguły i proste modele predykcyjne, które bilansują produkcję i zużycie energii, tak jak robią to inteligentne sieci energetyczne (smart grid).

Dzielnica Ekologii.

Mądry śmietnik z kamerą AI rozpoznaje odpady i kieruje je do właściwego pojemnika: plastik, papier, szkło lub bio. Uczestnicy zajęć sami przygotowują zbiór zdjęć, oznaczają je i trenują model „plastik czy papier?”, a potem sprawdzają, jak często się myli i jak poprawić dane. Roboty obsługują punkty zbiórki, kompostownik i PSZOK.

Dzielnica Bezpieczeństwa.

Roboty patrolowe ruszają z bazy, reagują na zgłoszenia i zdarzenia, wykonują komendy głosowe (stop, jedź, wróć) i przekazują informacje do centrum ratunkowego 112. W strefie szkolnej zwalniają, a w strefie prywatności wyłączają kamerę. Kluczowe decyzje zostawiają człowiekowi. To miejsce na rozmowę o granicach AI, prywatności i odpowiedzialności.

Dla uczniów i studentów.

Młodsi uczniowie budują pojedyncze roboty i programują je blokowo. Starsi łączą je w systemy, piszą kod w Pythonie i trenują własne modele rozpoznawania obrazu. Studenci projektują całe dzielnice: planują komunikację robotów z infrastrukturą, decydują, jakie dane zbierać, jak je oznaczać i jak sprawdzić, czy miasto działa bezpiecznie. Na każdym poziomie obowiązuje ta sama zasada co u naszych humanoidów: robot musi zobaczyć świat, zrozumieć go i zareagować ruchem.